Wydarzenia - najblizsze miesiace

Z udziałem pisarzy: Andrés Neuman, David Toscana

Andrés Neuman urodził się w 1977 roku w Buenos Aires. Syn argentyńskich muzyków emigrantów, dorastał w Granadzie, gdzie wykładał później literaturę latynoamerykańską na Uniwersytecie. Obecnie jest publicystą Revista Ñ dziennika Clarín (Argentyna) i dodatku kulturalnego dziennika ABC (Hiszpania). Regularnie pisze bloga Microrréplicas, uznanego za jeden z najlepszych hiszpańskojęzycznych blogów literackich. Podróżnik stulecia zdobył w Hiszpanii Nagrodę Alfaguara, Nagrodę Tormenta i Nagrodę Krytyki przyznawaną przez Hiszpańskie Stowarzyszenie Krytyków Literackich.

"Podróżnik stulecia" (tłum. Magdalena Okła, wyd. Dobra Literatura)

Nie można w życiu być całkowicie w jednym miejscu
ani z żadnego miejsca nie da się wyjechać do końca.

Miasto przypominające labirynt, z którego nie sposób się wydostać. Enigmatyczny podróżnik, który ma właśnie wyjechać, gdy niespodziewanie zatrzymuje go niezwykła postać, na zawsze zmieniając jego przeznaczenie.

"Podróżnik stulecia" to zaskakująca opowieść ukazująca wiek XIX z perspektywy wieku XXI. Andrés Neuman tworzy kulturową mozaikę podporządkowaną emocjonującej fabule, pełnej intryg, humoru oraz fascynujących postaci, a wszystko to za pomocą pełnego świeżości stylu, który czaruje dojrzałością językową i plastycznością wyrazu. Całości dopełnia literatura i niezapomniana miłość, której płomień z taką samą dzikością trawił będzie łóżko, co książki, a także zmyślony świat, w którym jak w soczewce skupiają się konflikty nowoczesnej Europy.

David Toscana urodził się w 1961 w Monterrey, w Meksyku. Ukończył Inżynierię Przemysłową, i w wieku 29 lat rozpoczął karierę literacką. W 1994 roku wziął udział w International Writers Program, na Uniwersytecie w Iowa, a w 2003, w Berliner Künstlerprogramm. Jego powieść Ostatni czytelnik zdobyła nagrody Antonina Artaud, Colima oraz José Fuentes Mares. W 2008 r. zdobył Nagrodę Casa de las Américas za książkę El ejército iluminado. Mieszka w Warszawie.

Solas [Same] to film prezentujący różne perspektywy pokoleniowe poprzez ukazanie stosunku do reprodukcji schematów kulturowych. Maria mieszka w biednej dzielnicy Sewilli. To młoda alkoholiczka bez wykształcenia, która żyje z pracy tymczasowej. Zachodzi w ciążę z mężczyzną, który jej nie kocha i unika odpowiedzialności. Ojciec Marii, a mąż Rosy, będzie miał operację w szpitalu w Sewilli, dlatego Rosa będzie musiała zamieszkać przez pewien czas u córki, z którą nie miała od dawna kontaktu. Podczas pobytu u niej odkryje trudną sytuację córki i zaprzyjaźni się ze starszym sąsiadem z bloku. Obecność Rosy zmieni życie sąsiada i Marii na zawsze.

Film pokazuje różnice pokoleniowe w dzisiejszej Hiszpanii. Rosa, matka, reprezentuje pokolenie kobiet żyjących w czasach frankizmu, który przewidywał dla nich jedynie zajmowanie się domem i dziećmi. Kobieta były zależna od męża prawnie i społecznie. Do tego stopnia Rosa, w jednej ze scen, nie potrafi sama wejść do baru, gdy musi zadzwonić w pilnej sprawie (jeszcze w 2. połowie XX wieku, wedle normy obyczajowej, w barze bez towarzystwa mężczyzny pojawiały się tylko kobiety niemoralne). Zarówno Rosa jak i dzieci były maltretowanie przez męża i ojca, który w pełni kontrolował ich życie. Ofiarą systemu okazuje się więc nie tylko Rosa, lecz także Maria, która stara się urwać kontakt z rodziną. Film pokazuje, że przemoc osobistą (wiążąca się w sposób istotny z biedą, brakiem wykształcenia itd.) wynikającą z opresyjnego wpływu systemu patriarchalnego, którego  ofiarami są nie tylko kobiety, lecz także mężczyźni.

Projekcja filmu i dyskusja w Instytucie Badań Literackich PAN przy ul. Nowy Świat 72, 2p, sala 144.