Półwysep w wierszu IV: Daniel Jonas i José María Micó

Wieczór literacki

''Península en verso'' pretende dar a conocer creadores fuertemente integrados en las poéticas propias de nuestro tiempo. Desde aquéllos que presentan algún eco de la poesía ''del silencio'', hasta otros que parecen más cercanos a la que en su día se nombró como ''de la experiencia'', pasando por el existencialismo o por la poesía más impactante de lo íntimo, y contando con las anteriores ediciones de ''Península en verso'', procuramos dar una versión lo más ajustada posible del fértil momento por el que atraviesa la poesía de España. Las lecturas se harán en versión bilingüe y serán publicadas en la antología, también bilingüe, que presentaremos a finales de año.

Poezję José María Micó wyróżnia jego upodobanie do materii językowej – ciągłe gry językowe, wydobywanie zaskakujących znaczeń –, swoboda wypowiadania się, dryfowanie od kolokwializmu do refleksyjności, od spraw codziennych do transcendentych: … pomyślisz że te dłonie/mogły podarować tylko/ sznur grubaków/ niespodzianki karciarza/ Wiem dlaczego na imię ci dam / białoniebieska. W poezji Daniela Jonasa odnajdujemy niezwykłe bogactwo słowotwórcze, zróżnicowane wizje, inspirowane rozmaitymi obrazami, począwszy od naturalistycznych a kończąc na gotyckich, przy czym nie pomija on spraw codziennych, czasami okrutnych bądź przykrych a czasami przepojonych “elementarną” symboliką(Osvaldo M. Silvestre): ... Spalone mięso, nerw/ porażenia prądem/ swojego dotyku, twego spojrzenia/ pod napięciem: nietoperzowe/ krople do oczu, zmierzch/ elektronów.